Ένας 80χρονος Ιάπωνας τον περασμένο μήνα βρισκόταν με το ποδηλατάκι του στο δρόμο, σε απόσταση λίγων ωρών απο το σπίτι του. Το αξιοπερίεργο είναι οτι είχε σχεδόν ολοκληρώσει το όνειρό του, να κάνει δηλαδή το γύρο της Ιαπωνίας σε δύο ρόδες. Μπάμ, μπούμ, βεγκαλικά, κόρνες, ντουντούκες και η απόλυτη ολοκλήρωση.
Η μήπως όχι?
Ο φίλος μας ο Ιάπωνας λοιπόν παρασύρθηκε απο διερχόμενο φορτηγό και άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο, δίπλα απο το αγαπημένο του ποδήλατο και έχοντας διασχίσει προηγουμένος ολόκληρη τη χώρα. Λίγες ώρες μακρυά απο το σπίτι και τελικό προορισμό του.
Πόσο πουτάνα είναι η ζωή, έτσι? Πόσο απόλυτα μακάβριο είναι το παιχνίδι του τυχαίου (ή μοιραίου?) αλλά και πόσο φαιδρό και κυνικό με ένα άρωμα γκροτέσκου?
Αξίζει άραγε να "κυνηγάμε τα όνειρά μας κι ας είναι η φωτιά τους να μας κάψει"?