Η οδύσσεια ενός σμηνίτη αιμοδότη ή η κακή μέρα απο το πρωί φαίνεται.

Πουρνό πουρνό με τη δροσούλα σηκώθηκα να πάω σαν καλός σμηνίτης στη μονάδα μου. Και όταν λέμε "πουρνό" δεν είναι σχήμα λόγου, όπως το ¨μακαριότατος" για τον ξέρετε-ποιός. Πουρνό σημαίνει 4,30 έγερσις και 5,15 αναχώρηση.
Το πρωινό τούτο όμως σηκώθηκα με χάλια διάθεση. Τα νεύρα τσίτα, παραπάνω δηλαδή απο ότι συνήθως, και γενικά μια μιζέρια πού να στα λέω. Ο βλάκας αντί να κάτσω σπίτι, ελπίζοντας οτι δεν θα με βγάλουν λιποτάκτη, πήρα το τουτού μου και πήγα στην υπηρεσία της μαμάς πατρίδας.
Όλα πήγαιναν καλά και είχα αρχίσει να πιστεύω οτι τη σκαπούλαρα μέχρι τη στιγμή που βγήκε ανακοίνωση για εθελοντική αιμοδοσία. Αν και όλα τα σημάδια μου λέγαν να κάτσω στα αυγά μου εγώ δεν τα άκουσα. Θές η κοινωνική μου συνείδηση? Θές τα τόσα χρόνια αιμοδοσίας? Θες οτι το αίμα θα πήγαινε τσάκ μπάμ σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς? Όπως και να έχει λύγισα και ετοιμάστηκα για το νοσοκομείο της αεροπορίας. Και έτσι αρχίσαν όλα.
Θα πηγαίναμε 3. Οι δύο με ένα αμάξι και εγώ με δεύτερο. Επειδή τα παιδιά ξέρανε το δρόμο πήγανε μπροστά, με εμένα (και την παράκλησή μου να πηγαίνουμε νορμάλ) να ακολουθούμε. Νορμάλ είπα? Το μισό ΚΟΚ παραβιάσαμε - και όχι τα κομμάτια του που λένε για παράνομη στάθμευση.
Μετά απο καμιά ώρα, μιάς και όλο το λεκανοπέδιο πρέπει να ήταν στους δρόμους, φτάνουμε στο ΓΝΑ. Ο αερονόμος στην πύλη πολύ κούλ, "παρκάρετε εκεί δεξιά παιδιά" είπε. Φέυ! Που να παρκάρω ωρέ γκιαούρη που το πάρκιν ήταν σαν την Κατεχάκη? Σε ώρα αιχμής.
Με τα πολλά κάτι βρίσκουμε, ένα τέταρτο περπάτημα, τα αφήνουμε και το κόβουμε για το τέταρτο που λέγαμε. Σκάμε στο αιμοδοτικό κύριοι, αν και λίγο ιδρωμένοι, για να μάθουμε οτι ΔΕΝ μπορούμε να δώσουμε εκεί αίμα για το συγκεκριμένο περιστατικό αλλά μόνο στο κρατικό Αθηνών. Ναι, αλλά εμείς έχουμε πάρει παραπεμπτικό για ΓΝΑ. Εμείς είμαστε στρατιώτες. Να φύγετε απο εδώ, άτιμοι φαντάροι, στο κρατικό αδερφές μου, στο κρατικό.
Ενημερώνω την υπηρεσία, ακούω το ΟΚ για μετάβαση στο κρατικό, ευχές και συμβουλές για προσοχή και μπαίνουμε στο αμάξι μου να πάμε όλοι μαζί. Κατεβάζω τζαμάκι να μπεί καθαρός αέρας, το παράθυρο πάει μέχρι τη μέση και τσάάάφ γκούπ. "Γκούπ?" λέω. "Γκούπ" μου λένε. Το παραθυράκι μας παρέδωσε πνεύμα και είμαι εγώ κύριος με ένα αμάξι με ορθάνοιχτο παράθυρο.
Μετά τα απαραίτητα καντήλια ξεκινάμε, βρίσκουμε το κρατικό και πάμε στην πύλη. Που πάς ρε σύντεκνε? Μετά απο εφημερία στο πάρκινγκ δεν πέφτει καρφίτσα, να το αφήσεις έξω. Ναι, στη Μεσογείων, δεν με νοιάζει.
Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω, βρίσκω ένα πληρωτικό πάρκινγκ, 7 εβρά την ώρα, το αφήνω και πίσω στο νοσοκομείο. Βρίσκουμε το αιμοδοτικό και περιμένουμε. Περνάω για τα προκαρκτικά και ο γιατρος με κόβει! Και εμένα και τους άλλους δύο. Ο ένας χαμηλή πίεση. Ο άλλος ανεπαρκή ύπνο το βράδυ. Και ο τρίτος ο μακρύτερος, ο πολυαγαπημένος, εγώ δηλαδή, μικρή διαφορά μικρής-μεγάλης πίεσης. Ο χωρίς ύπνο έμεινε στον τόπο, οι δύο με την πίεση μετεξεταστέοι, πορτοκαλάδα, άραγμα και μετά απο 20 λεπτά ξαναμέτρηση πίεσης. Ούτε στις πανελλήνιες δεν είχα τόσο άγχος. Μόνο τα sos δεν άνοιξα να διαβάσω. Ευτυχώς στη δεύτερη μέτρηση ήμουν κομπλέ και δεχτήκαν να πάρουν το αιματάκι μου. Φυσικά ήταν η πρώτη μου αιμοδοσία που η πουτάνα η τρυπούλα δεν έκλεινε με τίποτα με συνέπεια να έχουμε αλλάξει γάζα στο τέλος 3 φορές και εγώ να είμαι σήκω-ξάπλωσε-άλλαξε.
Περιττό να πώ οτι στο συνεργείο ΔΕΝ υπήρχε γρύλος για το παράθυρο και το αμάξι θα μείνει μέσα ώς άυριο.
Πάρτα μωρή άρρωστη!