Όλοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει ιστορίες, συμβουλές, ανέκδοτα και οδηγίες σχετικά με το στρατό. Να σας πώ κάτι? Είναι όλα αλήθεια! Μια περίεργη αλήθεια, μιάς και απο ένα άλλο πρίσμα είναι όλα ψέμματα. Με άλλα λόγια, η πιο συχνή σκέψη που πέρναγε απο το μυαλό μου τις 25 τελευταίες μέρες που πέρασα στο κέντρο εκπαίδευσης ήταν «τι κάνω εγώ εδώ?».

Δεν ήταν η σκληρή ακπαίδευση που με κούρασε. Πιο πολύ με κούρασε η ολοκληρωτική της απουσία. Δεν με χάλασαν οι φωνές των αξιωματικών. Με κούρασε που σαν άλλη κοινωνία κανείς δεν ήταν σε θέση να βάλει μια τάξη στο όλο θέμα για να περάσουμε ζάχαρη. Με κούρασε που το 90% εκεί μέσα ήταν 12-13 ετών. Σαν πενταήμερη ένα πράγμα, με μαξιλαροπόλεμο κλπ. Με κούρασε που δεν έκανα τίποτα. Που έβλεπα συνέχεια ίδιους ανθρώπους και άκουγα τα ίδια πράγματα. Που δεν μπορούσα να πάω όπου ήθελα ή να μείνω λίγο μόνος. Και με τσίτωσε το άχρηστο της όλης διαδικασίας.

Ευτυχώς έβλεπα ουρανό. Πολύ ουρανό. Και τα κρουασάν Στεργίου είναι κορυφαία. Και κάνα δυο άτομα είχαν αυτό το κάτι που σε έκανε να μπορείς να μιλάς μαζί τους.

Δεν θέλω να πώ άλλα. Δεν θέλω να γίνω ο κλασσικός άντρας που μιλά με τις ώρες για τις αναμνήσεις του απο το στρατό. Θέλω μόνο να φωνάξω και εγώ για την κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης. Δεν την θέλουμε, και ούτε και αυτή μας θέλει. Τσεκαρισμένο.

Καλώς σας βρήκα και πάλι :)