Ήταν κάποτε ένα παιδί που είχε ένα φίλο. Έναν πολύ ξεχωριστό φίλο. Το πώς και το γιατί δεν οφελεί να το μάθουμε, δεν θα καταλαβαίναμε άλλωστε, αρκεί μόνο να ξέρουμε οτι ήταν αχώριστοι.

Το παράδοξο της φιλίας έχει να κάνει με την φύση του καλύτερου, και συνάμα μοναδικού, φίλου του μικρού. Δεν επρόκειτο για άνθρωπο, ούτε για σκύλο, ούτε καν για κάτι που οι μεγάλοι θα ονόμαζαν ζωντανό.

Ήταν απλώς ένα μεγάλο κόκκινο μπαλόνι, απο αυτά που φουσκώνουν περήφανα και έχουν ένα κορδόνι να κρέμεται απο κάτω τους. Ένα μπαλόνι που προτίμησε να μην ανέβει ψηλά στον ουρανό και να χαθεί στα μονοπάτια της ανυπαρξίας αλλά να μείνει στη γή, διαλέγοντας μια μοίρα παράδοξη και γοητευτική.

Το μπαλόνι της ιστορίας μας λοιπόν είχε δεθεί με δεσμούς ισχυρούς με τον μικρό του φίλο. Πήγαινε κάθε μέρα μαζί του στο σχολείο και τον περίμενε υπομονετικά να τελειώσει. Πόσο λυτρωτικό ήταν και για τους δύο το κουδούνι του σχολάσματος! Ήταν η ώρα που θα γύρναγαν παρέα, ό ένας να τρέχει, να κλοτσάει πέτρες, να χοροπηδάει και ο άλλος να πετάει απο πάνω του, χαράζωντας περίτεχνα σχέδια στον ουρανό απο τη χαρά του.

Δεν χρειαζόταν να μιλάνε. Ένιωθε ο ένας τον άλλο. Ένα βλέμμα ήταν αρκετό. Καμιά φορά ο πιτσιρικάς έπιανε το κορδόνι του μπαλονιού και το οδηγούσε, και τότε αυτό φούσκωνε απο καμάρι και άφηνε το αγόρι να το ταξιδέψει απολαμβάνοντας τη συντροφιά του.

Ακόμα και στο λεωφορείο είχαν προσπαθήσει να μπούν μαζί, τα γέλια και οι ενοχλημένες φάτσες – γιατί άραγε? – των επιβατών και του οδηγού τους ανάγκασαν να αποβιβαστούν πρόωρα. Τότε ήταν που κατάλαβαν για πρώτη φορά το παράξενο, αλλά συνάμα μοναδικό και ξεχωριστό, της σχέσης τους. Την οποία έπρεπε οι ίδιοι να διαφυλάξουν. Γιατί τα σύνεφα είχαν ήδη αρχίσει να μαζεύονται.

Τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης είχαν καταλάβει ότι κάτι έτρεχε. Μέσα στην σκληράδα της παιδικής τους ηληκίας δεν άργησαν να καταστρώσουν το σχέδιό τους. Και έτσι μια μέρα, μετά το σχόλασμα, οι δύο φίλοι πρόλαβαν να νιώσουν για λίγο μονάχα τη χαρά της αντάμωσης. Μια βροχή από πέτρες, βγαλμένη απο το πουθενά, μετέτρεψε το μπαλόνι σε ένα άδειο κομμάτι πλαστικό, στην άκρη της σκονισμένης αυλής.

Πόσο έκλαψε ο μικρός μας φίλος! Τα μάτια του δεν σταματήσαν να είναι υγρά μέχρι την ώρα που, με μεγάλη δυσκολία, αφέθηκε το βράδυστην αγκαλιά του θεού ύπνου. Παραδόξως τα όνειρά του δεν ήταν σκοτεινά και μάυρα αλλά γεμάτα χρώματα και ουρανό. Πολύ ουρανό. Σαν μια υπόσχεση οτι κάποια πράγματα είναι φτιαγμενα για να μην αλλάζουν.

Το πρωί, κλείνωντας την πόρτα πίσω του, είχε αποφασίσει να μην κοιτάξει ψηλά, όπως έκανε κάθε πρωί για να χαιρετίσει τον φουσκωτό φίλο του. Ήξερε οτι δεν θα αντίκριζε τίποτα και πίστευε οτι η διατήρηση της συνήθειας αυτής θα τον πόναγε πιο πολύ.

Όμως... όμως τι ήταν αυτό το ξεχωριστό γαργάλημα που ένιωθε, αυτή η επιθυμία να αντικρίσει τον ουρανό?

Και το έκανε. Και η καρδιά του φτερούγισε απο αυτό που είδε.

Χιλιάδες πολύχρωμα μπαλόνια, σε κάθε μέγεθος και σχήμα, είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται απο πάνω του. Απο κάθε γωνιά εμφανίζονταν και άλλα, και ήταν ξεκάθαρο ότι όλα είχαν τον ίδιο προορισμό.

Σαν να κατάλαβε ο μικρός την πρόσκληση άπλωσε το χέρι του και έπιασε μερικά απο τα χιλιάδες κορδόνια που κρέμονταν απο πάνω του. Και, σαν να ξεκίνησε η μαγεία, ένιωσε να ανεβαίνει, να σηκώνεται ψηλά στον ουρανό. Σε μια βόλτα μοναδική, γεμάτη χρώμα και ουρανό, όνειρα και φώς...