Ήταν μια φορά μια σταγόνα. Ναι, απο αυτές που είναι μέσα σε ένα σύννεφο. Που ταξιδεύουν για μέρες πάνω από χώρες, πόλεις και χωριά, μέχρι να αποφασίσουν να χορέψουν το ρυθμικό τους χορό και να χαθούν μέσα σε μικρές εκρήξεις.

Η σταγόνα μας όμως είχε μια ιδιαιτερότητα. Ήταν τεράστια. Και δυστυχίσμένη. Και αυτή η διαφορετικότητά της ήταν που της προκαλούσε την τεράστια δυστυχία της. Ήθελε να είναι όμοια με τις άλλες. Μια απλή σταγόνα.

Αλίμονο όμως. Όσο και να προσπαθούσε, όσο και να έλπιζε, όσο και αν ρούφαγε τα σωθικά της παρέμενε απελπιστικά μεγάλη. Οι άλλες σταγόνες την κοίταζαν με συμπόνοια, μπορούσε να διακρίνει ακόμα και οίκτο, αλλά όλες έφευγαν σιωπηλά για την τελευταία τους κάθοδο. Την οποία κάθοδο η ίδια καθυστερούσε, ελπίζοντας...

Μια μέρα δεν άντεξε. Διέκρινε έναν αυτοκινητόδρομο.

Είχε ήδη πάρει τη μεγάλη απόφαση.

Το τελετουργικό του χορού είχε σχεδόν τελειώσει και έπρεπε να βιαστεί.

Στροβιλίστηκε για κάμποση ώρα. «Άς είναι», σκεφτόταν, «τουλάχιστον θα κάνω μεγαλοπρεπές φινάλε».

Έπελεξε στην τύχη (τύχη ήταν?) ένα αυτοκίνητο που πέρναγε νωχελικά απο κάτω και με μια τελευταία ανάσα άρχισε την κάθοδο της. Η επαφή της με το τζάμι ήταν θορυβώδης, κάτι το οποίο ενίσχυσε η απούσια παρόμοιων ήχων. Γιατί πραγματικά, όλες οι υπόλοιπες σταγόνες είχαν σταματήσει και την παρακολουθούσαν. Ίσως τελικά την θαύμαζαν. Ίσως τη φθονούσαν. Όμως ακόμα και αν πάντα τη ζήλευαν τώρα, για πρώτη φορά, την αποδέχονταν.

Ο μόνος που δεν ξαφνιάστηκε ήταν ο οδηγός. Κατάλαβε. Και χαμογέλασε. Ήξερε ότι την επόμενη φορά που οι άλλοι θα βλέπουν βροχή αυτός θα μιλαέι με τις σταγόνες. Και συνέχισε να οδηγεί αργά.

Άραγε είμαστε όλοι σταγόνες?

ΥΓ. Ξέρω ότι δεν το περιμένεις αυτό παππού αλλά στο αφιερώνω. Καλό σου ταξίδι..