"Επεισόδια σημειώθηκαν τα ξημερώματα της Παρασκευής στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, όταν κουκουλοφόροι άρχισαν να πετούν βόμβες μολότοφ Περίπου στις 4.30 το πρωί, οι νεαροί κουκουλοφόροι βγήκαν από το χώρο της Πανεπιστημιούπολης και έριξαν βόμβες μολότοφ σε μία στάση λεωφορείων και δύο ΙΧ αυτοκίνητα, στη διασταύρωση των οδών Κουσίδου και Αγίου Νικολάου. Από τις εκρήξεις των μολότοφ προκλήθηκαν ζημιές σε δύο ΙΧ αυτοκίνητα και μία στάση λεωφορείων του ΟΑΣΑ. "

Και φυσικά μόλις πλακώσαν πο μπάτσοι οι "αναρχικοι-επαναστάτες" την κάναν με ελαφρά πηδηματάκια. Διότι είπαμε να κάψουμε και κανένα αυτοκίνητο αλλά όχι να μας τρέχουν κιόλας. Διότι μέσα στον όχλο και το κοπάδι νιώθουμε ασφάλεια. Μπορούμε να καταστρέψουμε χωρίς λόγο, να πονέσουμε κάποιον γιατί έτσι το θέλουμε. Αλλά όχι και να αναλάβουμε την εύθυνη για τις πράξεις μας. Αντρίκια πράγματα. Να χαρώ εγώ επανάσταση...

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται. Που πραγματικά αγωνίζονται. Για ένα σκόπο, ένα ιδανικό, ένα δίκαιο. Άνθρωποι που στην Κίνα σταματήσανε τα τάνκς βάζοντας μπροστά το σώμα τους. Παλεστίνιοι που μπροστά στα θωρακισμένα οπλίζονται με σφεντόνες. Ιρλανδοί που τσακίζονται απο άγγλους μπάτσους αλλά συνεχίζουν να είναι στο δρόμο. Κύπριοι που σκοτώνονται με το τσιγάρο στο στόμα, ανεβαίνωντας μια σημαία.
Εμείς γιατί είμαστε τόσο, μα τόσο, μαλάκες?