Σήμερις με βρήκε το σούρουπο, όπως κάθε τετάρτη, στο μετρο. Άγιος Δημήτριος-Σύνταγμα-αλλαγή-Πανόρμου. Μέσα στο συρμό λοιπόν πέτυχα έναν μπαμπά με ένα πιτσιρίκο 3-4 χρονών. Ξέρετε τώρα, αυτά τα πλασματάκια με τα ροζουλί μαγουλάκια, το μόνο ρόζ που μπορώ να ανεχτώ, όλο νάζι, που θές να αρχίσεις να τα τσιμπάς μέχρι ο ιδιοκτήτης τους να κοκκινήσει απο το κακάρισμα. Σούπερ εικόνα. Και καθώς έχουμε και μια τρέλλα με τα παιδιά (ευτυχώς μέχρι στιγμής μόνο τα ξένα) και τα ζώα, ετοιμάστηκα να αρχίσω τα εντελώς χαζοχαρούμενα γουτουγουτου, γκριμάτσες και τα δέοντα. Με πρόλαβε όμως ένας άλλος συνεπιβάτης, ένα παλικάρι γύρω στα 25, με μια ωραιότατη χαίτη πιασμένη στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Ήταν δέ σαν να έβλεπα εμένα να παίζω με τον πιτσιρικά.
Ως πρώην μακρυμάλλης λοιπόν αναρωτήθηκα: είναι τελικά όλοι οι μαλλιάδες, πρώην και νύν, χαζοχαρούμενα? Επηρεάζει το μήκος της τρίχας το γονίδιο της σοβαρότητας? Έχω ελπίδες να σοβαρέψω?

ΥΓ1. Ο σταθμός Αγίου Δημητρίου λέγεται ΚΑΙ Αλέξανδρος Παναγούλης. Παρακαλώ να μην το ξεχνάμε.
ΥΓ2. Το μετρό είναι πολιτισμός. Και επειδή έλληνας και πολιτισμός δεν πάνε μαζί ας μην ξεχνάμε να στεκόμαστε όλοι κλαρίνο στην αριστερή πλευρά της κουνητής σκάλας, όσο και αν φωνάζει η άλλη η χαζή απο τα μεγάφωνα να καθόμαστε δεξιά.