Και ξαφνικά το blog της Αμαλίας γέμισε κόσμο. Τα comments χτυπήσανε τριψήφιο αριθμο και η καημένη η Αμαλίτσα μάλλον θα πρέπει να έχει πελαγώσει. Πιθανά να μην περίμενε ούτε η ίδια κάτι τέτοιο και δεν ξέρω και αν το ευχόταν κίολας. Το σίγουρο είναι όμως οτι τόση προσοχή δεν θα είχε λάβει ποτέ της, όσο και αν την άξιζε.
Και γιατί να την λάβει εξάλλου? Όλοι εμείς μόλις τώρα ανακαλύψαμε οτι υπάρχει πόνος και αδικία στον κόσμο τούτο. Και απο τη βολή του καναπέ μας τρέξαμε να συμπαρασταθούμε. Να συμπάσχουμε. Να είμαστε δίπλα.
Στην Αμαλία. Που έφτιαξε blog και τα είπε χύμα. Όχι στις τόσες Αμαλίες όμως που τόσα χρόνια περνάνε την ίδια κόλαση. Που και αυτές έχουν μια καρδιά μεγάλη σαν καρπούζι. Που δεν έχουν όμως blog. Και δεν μας πετάνε την αδιαφορία μας στη μάπα.
Αμαλίτσα(ες) να είσαι(στε) καλά. Δύναμη και κουράγιο χρειάζεται, κι ας είμαστε οι υπόλοιποι μαλάκες.

ΥΓ. Μεταξύ των σχολίων στο ιστολόγιο της Αμαλίας υπάρχουν και αυτά του Γ. Παπανδρέου και του Δ. Αβραμόπουλου. Τα λένε όμορφα και ωραία. Εγώ όμως θα περίμενα και ένα "συγγνώμη", ακόμα και αν δεν το πίστευαν.
Ας το ζητήσω εγώ, λοιπόν, μιάς και ποτέ κανένας δεν έχει ευθύνη...
Ντροπή...