Το τραίνο ταξίδευε αργά, νοχελικά, αφήνωντας τους επιβάτες να απολαύσουν με κάθε λεπτομέρια την απέραντη ατονία της φύσης που οργίαζε έξω απο το παράθυρο.

Το μυαλό της όμως αδυνατούσε να συλλάβει την ατέλειωτη ακολουθία εικόνων που περνούσε απο τα μάτια της. Αυτή η παρέλαση γκρί και πράσινου την άφηνε αδιάφορη. Η σκέψη της ταξίδευε με το δικό της τραίνο, με τη διαφορά οτι δεν είχε συγκεκριμένο προορισμό.

Θυνήθηκε το χτεσινό βράδυ. Το αλκοόλ, τη μουσική, το χορό.

Και τον κλόουν. Με τα βαθιά λυπημένα μάτια, κρυμμένα κάτω απο το βαθύ μακιγιάζ. Τα πολύχρωμα ρούχα και την εκωφαντική σιωπή του που ακουγόταν τόσο δυνατά.

Μια νοσταλγία την κυρίευσε, μια νοσταλγία που όμοιά της είχε να νιώσει απο τότε που ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Δεν ήξερε το γιατί, ούτε το πού. Ήξερε μονάχα την εκκίνηση, και αυτό της έδινε σιγουριά.

Για κάθε ζωή υπάρχει ένας κλόουν, όπως για κάθε ταξίδι μία αφετηρία. Γιατί είναι πολύ άδικο να υπάρχει μόνο η Ιθάκη και κανείς να μην βλέπει πέρα απο τη μάσκα του τον κλόουν.