Το θέμα της Αμαλίας και καπάκι το θέμα με το θάνατο το μωρού με έκαναν να σκεφτώ μια δική μου εμπειρία που μου έκανε εντύπωση απο τον κόσμο της ιατρικής.
Πρίν λίγο καιρό χάσαμε τον παππού μου. Νοσηλεύτηκε για αρκετές μέρες στο νοσοκομείο της Βούλας μέχρι που δεν τα κατάφερε. Την ψιλό "στ' αρχίδια μου" συμπεριφορά των γιατρών ερχόταν να αντισταθμίσει το ενδιαφέρον και η περιποίηση απο τις νοσοκόμες, οι οποίες πραγματικά φροντίσαν τον παππού, όπως και όλους τους ασθενείς εκεί μέσα, σαν να ήταν συγγενείς τους.
Όταν μετά το θάνατο του παππού επέστρεψα την επόμενη με κάποια πράγματα (ένα στρώμα κατακλύσεων που δεν χρειαζόμασταν πιά και αρκετά ρούχα και εσώρουχα του παππού) οι νοσοκόμες με ευχαρίστησαν σαν να τους άφησα θυσαυρό.
Δεν καταλαβαίνετε ε?
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στη βούλα νοσηλεύτηκε εκεί και ένας άστεγος. Ένας άτυχος άνθρωπος, διπλά άτυχος μιάς και βρέθηκε εκεί. Τόσο φτωχός που δεν είχε ούτε εσώρουχα, οπότε πήγαινε στην τουαλέτα γυμνός απο τη μέση και κάτω. Μια εικόνα που δύσκολα ξεχνάς.
Διότι κυρίες και κύριοι, ένα ολόκληρο γαμημένο ΕΣΥ και ένα απο τα μεγαλύτερα και εξίσου γαμημένα νοσοκομεία της χώρας περιμένουν απο εμένα να τους πάω σώβρακα. Στρώματα. Πάνες.
Και εσύ ρε έρμη Αμαλία περίμενες φάρμακα, προσοχή, θεραπεία.
Περίμενες οτι κάτι θα αλλάξει με το blog σου?
Σου έχω άσχημα νέα. Τζάμπα πήγες. Διότι είμαστε τόσο ζώα που δεν θα αλλάξει τίποτα. Σκατά στα μούτρα μας.