Όσο δεν θέλω να γράφω πράγματα για το στρατό και τη θητεία τόσο αυτά τα πράγματα έρχονται και με βρίσκουν, μου δίνουν αφορμές και πιάνουν απο το γιακά.
Με ξέρετε, έτσι? Δεν γουστάρω αυτό που κάνω. Για την ακρίβεια το σιχαίνομαι. Οραματίζομαι όχι το τέλος της υποχρεωτικής θητείας για πολιτικοκοινωνικούς λόγους αλλά γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχει λόγος ύπαρξης της. Ναι ναι, ένας κόσμος γεμάτος αγάπη, λουλουδάκια και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Τα πράγματα όμως κυρίες και κύριοι δεν είναι έτσι και δυστυχώς δεν πάνε όπως τα θέλουμε.

Γερμανικό νούμερο προχτές το βράδυ. Το οποίο ακόμα δεν ξέρω γιατί το λένε γερμανικό και που στη δικιά μου μονάδα είναι τρίωρο. Έχω αλλάξει σκοπιά τελευταία στιγμή με ένα παλικάρι για να γλυτώσω την πύλη και το αλεξίσφαιρο και εκείνος για να γλιτώσει το αλά "hostel" περιβάλλον του παρατημένου υπόστεγου το οποίο έπρεπε να φυλάξει κάπου στο βουνό.

Περνάει το τρίωρο, έρχεται το τζίπ να με αλλάξει και κατεβαίνουμε πρός τη μονάδα. Μπαίνουμε στην πύλη, τέσσερα άτομα μέσα στο όχημα, οδηγός, οι δύο σκοποί που γυρνάμε απο την υπηρεσία μας και ο υπαξιωματικός αλλαγής. Μόλις που έχουμε περάσει στο στρατόπεδο, η πύλη πίσω μας ακόμα δεν έχει καλά καλά κλείσει.

Φωνές.
Γκάζωμα.
"ΒΑΛΤΕ ΓΕΜΙΣΤΗΡΕΣ".
Στον ασύρματο "βλέπω άγνωστο άτομο στο στρατόπεδο να τρέχει".
Επεισόδιο.

Η ταχύτητα με την οποία γέμισα και όπλισα ήταν εκπληκτική. Όπως και το ότι ψάχνοντας τα σύρματα, τέσσερα άτομα, είμασταν όλοι έτοιμοι για όλα. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης λέει είναι πολύ δυνατό. Αλλά εμένα δεν μου αρέσει αυτό...