Τελικά το να είσαι απόκληρος έχει συχνά και τα καλά του.
Στο στρατόπεδο από το οποίο έφυγα με απόσπαση μπήκα με τις καλύτερες των προθέσεων. Με το χαμόγελο που λέμε βρε παιδί μου. Κανέναν δεν κακολόγησα, όπου και όποιον μπόρεσα βοήθησα, παραπάνω υπηρεσίες απο ότι μου αναλογούσαν ανέλαβα. Μέχρι που μου είχαν βγάλει παρατσούκλι "σμηνίτης-φιλιππινέζα" έτσι όπως έτρεχα και βοήθαγα παντού.
Και μια ωραία πρωία μαθαίνω μετα τη σκοπιά οτι φεύγω με μετάθεση. Και εκ των υστέρων, μακρυά απο τη μονάδα, μαθαίνω και τους λόγους. Μα ο ίδιος ο διοικητής να με διώξει επειδή κάποια ζώα με θεωρούσαν gay? Και όμως.
Και ας πούμε οτι είμαι όντως gay. Ποιανού τον κώλο χούφτωσα και δεν το θυμάμαι? Τουτέστην, ποιόν ενόχλησα, που μου μαζευτήκανε όλοι οι γαμίκουλες εκεί μέσα?
Και ας πούμε ότι ήμουν όντως gay, πώς θα αισθανόμουν μετά τον διωγμό μου? Ή αν ήμουν απλά ένα πιο ευαίσθητο παιδί και έπαιρνα της μετρητοίς κάθε τέτοια μαλακία?
Και στο κάτω κάτω μου κάνατε τα μούτρα κρέας. Διότι κύριοι μάθετε ότι gay είναι απλά σεξουαλικός προσανατολισμός και όχι βρισιά.
Και για να τελειώνουμε με το θέμα, θα με βρείτε μπροστά σας. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Τέλος.

ΥΓ. By the way, έφυγα απο το μπουρδέλο και πήγα στον παράδεισο. Παραλία, μπαράκι, υπηρεσία με πολιτικά, κόσμος, πολλές έξοδοι, όμορφες κοπέλες κλπ. Και για να μιλήσω και στη μόνη γλώσσα που καταλαβαίνετε, εκεί που με στείλατε είναι πήχτρα στα μουνιά. Βαρέστε το σκοπέτο σας και αφήστε εμένα να χαριεντίζομαι μαζί τους.