Χρόνια τώρα παίζω μουσικούλα, άλλοτε με περισσότερη και άλλοτε με λιγότερη επιτυχία - και φυσικά δεν εννοώ "εμπορική" ή "οικονομική". Μου χάρισε απίστευτες στιγμές χαράς, λύπης, δημιουργίας, απογοήτευσης, χαλάρωσης και δεν μετανιώνω για καμία σχεδόν από αυτές. Ακόμα και τώρα που στα 28 μου η αγαπητή μου μανούλα αναρωτιέται γιατί δεν βαρέθηκα ακόμα. Διότι, μανούλα, είναι πάντα κάτι καινούργιο. Κάποτε ήταν οι crystal dreams, οι νηπενθείς, οι μηδέν άπειρον και τώρα οι ixis afixis. Πάντα μια νέα αρχή και ένα νέο τέλος. Μου αρέσει αυτό. Και μάλλον θα καταντήσω mick jagger, να παίζω το ροκά στα 60φεύγα μου. Και δεν με χαλάει πολύ αυτό. Πιό πολύ με φοβίζει to be a rock and not to roll...
Στο δια ταύτα, αυτή την πέμπτη όποιος αρέσκεται σε ρόκ καταστάσεις, δεν κοιμάται νωρίς και έχει όρεξη να σπαταλήσει 10 ευρώ χωρίς να ξέρει αν θα περάσει καλά, ας κάνει μια βόλτα απο μικρολίμανο για το πρώτο live των ixis afixis. Άντε και καλή μας αρχή!