Πρίν αρκετά χρόνια, καλοκαιράκι καλή ώρα, έκανα διακοπές στις Σπέτσες. Είχαμε νοικιάσει και τα ποδηλατάκια μας, κάτι σιχαμένα/σκουριασμένα δίτροχα θυμάμαι αλλά δεν είναι του παρόντος, και όλα καλά. Χρειάστηκε ένα κλίκ για να αρχίσουμε να τρέχουμε όλοι πάνω κάτω. Tο κλίκ του zippo. Το οποίο θυμήθηκα προχτές, ακούγοντας, για άλλη μια φορά, και όπως κάθε καλοκαίρι, τις σειρήνες και τα πυροσβεστικά αεροπλάνα πάνω από τη Άνω Γλυφάδα. Και ξάνα, βλέποντας τις εικόνες από την Χαλκιδική, τον πανικό και την αγωνία - και την εικόνα στο μυαλό με κάποιους να τρίβουν τα χέρια τους πάνω από έναν χάρτη χωρισμένο σε τετράγωνα...
Μα πόσο μαλάκες μπορεί να είμαστε? Πόσο αξίζει τελικά ένα κολοοικόπεδο?
ΥΓ. Η φωτογραφία είναι φυσικά απο τις Σπέτσες, τότε...