Απίστευτη κούραση απόψε – όχι ότι δούλεψα πολύ η κάτι τέτοιο... Απλά για άλλη μια φορά νιώθω κουρασμένος από τους ανθρώπους. Απο την παραξενιά και την επιθετικότητα τους. Απο τον μικρόκοσμό τους που προσπαθούν να σου επιβάλουν σαν την μοναδική αλήθεια. Απο τα προβλήματα που έχει ο καθένας, για τα οποία φταίς ΕΣΥ ακόμα και αν δεν έχεις ιδέα περι τίνος πρόκειται. Απο το ότι πρέπει να κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι επειδή καταλαβαίνεις το δράμα τους και δικαιολογείς τι συμπεριφορά τους. Απο το ότι πρέπει να πας να γαμηθείς. Και παρόλο που πήγες πρέπει πάλι να είσαι εκεί, έχοντας κατανόηση, ανεκτικότητα, ευγένεια, μεγαλείο ψυχής. Κουράστηκα και πρέπει να κάνω πάλι μια διαλογή των γύρω μου. Διότι ναι, μου αρέσει να ζώ για να κάνω τους γύρω μου χαρούμενους – και ας φαίνεται σε όλους οτι μπορούν να με πηδήξουν anytime. Αλλα τίποτα δεν είναι for granted. Και μιάς και όλοι με λένε μονόχνοτο, ας είναι... Τώρα θα δούνε μονόχνοτο...