Επιστροφή απο το νησί απόψε και επιστροφή στην πεζή πραγματικότητα... Όμορφα ήταν, χαλάρωμα, ουζάκια, φύση, εικόνες και πολλές πολλές φωτογραφίες! Αγαπημένο μοντέλο φυσικά η αυγουστιάτικη πανσέληνος, η οποία με τα νάζια και τα σκέρτσα της φωτογραφήθηκε απο τρείς μηχανές, just to be sure! Αναμένω οτι η αναλογική μου minolta τράβηξε τις καλύτερες πόζες αλλά τα φωτογραφεία, υποπτεύομαι επίτηδες για να μου τη σπάσουν, παραμένουν επίμονα (και επίπονα) κλειστά την κυριακή το βράδυ... Digital λοιπόν η πρώτη γεύση.

Δεύτερο αγαπημένο μοντέλο, η καινούργια μου αγάπη και συντροφιά. Λένε οτι η καλοκαιρινοί έρωτες δεν διαρκούν και το χειμώνα αλλά η Λυδία ήρθε για να μείνει! Βρέθηκε παρατημένη από τη μαμά της να νιαουρίζει/κλαψουρίζει δυο μερόνυχτα σε ένα κτήμα, περιμένωντας προφανώς το τέλος απο πείνα και δίψα. Λίγων μόνο ημερών, μια χούφτα ψυχούλα που ούτε να νιαουρίσει καλά καλά ακόμα δεν έχει μάθει - πόσο μάλλον να βρεί τροφή. Τάισμα λοιπόν αυστηρά με σύριγκα (κάνουμε μεγαλοπρεπέστατα μπλούύύμμμμμμμμμμμ αν δοκιμάσουμε κυπελάκι) και ύπνος μόνο στο χέρι ή πάνω σε κάποιο ρούχο με ανθρώπινη μυρωδιά...
Λυδία μου κάνε "γειά" στο ΝΕΤ:

Δεν έχω καμία ιδέα για την εξυπνάδα των γατιών, ούτε και για το αν μπορούν να αισθανθούν κάποια συναισθήματα πέρα από αυτά που τα ένστικτα επιβάλλουν. Πάντα τα κατοικίδιά μου ήταν σκύλοι και πάντα θεωρούσα τις γάτες το απόλυτο σύμβολο ανεξαρτησίας... Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν τα ματάκια της Λυδίας να μοιάζουν να έχουν τόση ευγνωμοσύνη? Και τόση αγνή καλοσύνη? Είναι πραγματικά πανέμορφο το συναίσθημα να ξέρεις ότι το πλάσμα που κρατάς στο χέρι σου ζει χάρη σε εσένα, ότι εμπιστεύεται μόνο εσένα... Και ότι δεν θα κοιμηθεί παρά μόνο επάνω σου, ακόμα και τώρα που χτυπάς με μανία το keybord σου... Και ότι θα σου θυμίσει με το ζόρι πόσο ωραίος είναι ο κόσμος μας αν έχεις την ευκαιρία να ζήσεις...
Καλό χειμώνα και από τους δυό μας.