Σήμερις το πρωί βγήκα νωρίς για τσιγάρα. Όχι στο γνωστο μαγαζί που ψωνίζω, έχει κατεβάσει ρολά μέρες τώρα για διακοπές, αλλά σε ένα αλλό, πιο μακρυά. Σταματάω, παρκάρω, παίρνω και τα παγωτάκια μου από το ψυγείο και περιμένω στην σειρά μου να πληρώσω. Και η αραχνοαίσθηση ξυπνάει. Στην αρχή ένα ρίγος στο λαιμό και μετά ξέρω ακριβώς που να κοιτάξω. Πρίν γυρίσει ο αλλός. Μόνο που αυτή τη φορά η αραχνοαίσθηση έκανε λάθος. Άκυρο. Κανένας κίνδυνος. Ή μήπως όχι? Με κοιτάει που τον βλέπω την ώρα που πληρώνει, στραβώνει... Φευγαλέα διακρίνω στα μάτια του την απορία. Ίσως και την αναγνώριση. Και φεύγει. Και γίνεται το κλίκ. Και ο θυμός ηφαίστειο.

Νομίζω δεν είμαι ο μόνος που στα παιδικά του χρόνια είχε έναν ψευτόμαγκα που τον ταλαιπωρούσε. Ο δικός μου τα είχε βάλει μαζί μου επειδη, τρίτη γυμνασίου πιτσιρικάς, άκουγα heavy metal και ντυνόμουν αναλόγως. Και έπεσε η απαγόρευση "μην σε ξαναδώ να φοράς τέτοιες μπλούζες". Διότι ήταν μεγαλύτερος. Και από τους αλητάκους της περιοχής. Και έτσι γούσταρε, να σπάει πλάκα με τον πιτσιρικά. Και όλο αγριάδες και τσαμπουκάδες. Μικρή περιοχή, με πετύχαινε και συχνά.

Ο φόβος, η αίσθηση αδυναμίας, κατωτερώτητας. Και μια διαρκής απειλή.

Έχω αφήσει τέτοιες φάσεις πίσω μου εδώ και πολλά χρόνια - τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Μέχρι που ένα πρωί πας για τσιγάρα και βλέπεις τον μπαμπούλα της παιδικής σου ηλικίας μπροστά σου. Και σε κυριέυει μια χάρα, το αίσθημα του ότι πλέον μετά από πέντε λεπτά μαζί σου θα χρειάζεται πλαστική. Ποταπό, το ξέρω, γίνομαι ίδιος μαζί του, και αυτό το ξέρω - αλλά είναι άγρια η χαρά.

Για όλα τα παιδιά που ταλαιπωρήθηκαν απο τους νταήδες, και άλλα που ταλαιπωρούνται τώρα.

ΥΓ. I blink and he was gone. Καλύτερα...