Μέσα στο βράδυ χτυπάει ένα τηλέφωνο. Η φωνή στην άλλη άκρη ακούγεται βαριά, και αυστηρή, στο βάθως όμως μοιάζει να κοπιάζει λιγάκι. Τα λόγια δεν βγαίνουν ξεκάθαρα και περνά λίγη ώρα μέχρι να γίνουν τα πράγματα ξεκάθαρα. Ίσως η φωνή στην άλλη άκρη να διατηρεί ακόμα μια, ελάχιστη, αξιοπρέπεια, μια ντροπή.
Η φωνή ανακοινώνει οτι δεν θα γυρίσεις σπίτι. Δεν θα πάρεις την καλή μετάθεση που οραματιζόταν η μητέρα σου. Δεν θα γίνεις άντρας, όπως πίστευε ο πατέρας σου, ούτε θα ξεψαρώσεις με τις γνώσεις σου τα αδέρφια σου που περιμένουν να πάνε και αυτά με τη σειρά τους να υπηρετίσουν την πατρίδα.
Μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός σου, όπως είχες πεί και στην ορκομοσία σου, μόνο που σε έφαγε κάτι πιο πεζό. Δεν αγωνίστηκες για την ελευθερία ή τη δημοκρατία και έπεσες σαν ήρωας, σε έφαγε η βρώμα και η αρρώστια της 124 ΠΒΕ στην Τρίπολη. Παράπλευρη απώλεια σε έναν ακύρηχτο, ηλίθιο πόλεμο. Απώλεια που θα μπορούσα να είμαι και εγώ στο ίδιο μέρος, ένα περίπου χρόνο πίσω.
Για μένα όμως είσαι ήρωας, όπως και όλοι όσοι υπηρετούν. Γιατί δεν παλέυουν ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς αλλά απέναντι στην ελληνική μαλακία.
Αθάνατος.