Ένα απο τα πρώτα μου φλέρτ ήταν κάπου εκεί, στην πρώτη λυκείου. Μιλάμε δηλαδή για πολλύύύ παλιά. [τα windows 95 μόλις είχαν βγεί και για να κάνεις εγκατάστήσεις ήθελες startup disk - τόσο παλιά, κλείνει η παρένθεση].
Η κοπελίτσα πρέπει να πήγαινε δευτέρα με τρίτη γυμνασίου, ακόμα χειρότερα και απο τη δικιά μου ηλικία δηλαδή. Ερχόταν με τις φίλες της έξω απο την τάξη μου στο διάλλειμα και αράζανε, δήθεν τυχαία, στους πάγκους απέναντι απο την πόρτα. Η διαδικασία περιελάμβανε ματιές, χαμογελάκια, ντροπές plus την απαραίτητη καζούρα απο τους κολητούς μου και τις φίλες της. Το όλο στόρυ τελείωσε άδοξα όταν τα ζώα οι φίλοι μου πήγαν να της μιλήσουν για να μας κάνουν προξενιό, αυτή αγχώθηκε και εξαφανίστηκε.
Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι το παρατσούκλι που της είχαμε βγάλει, μιάς και δεν ξέραμε το όνομά της. Επειδή η κοπελίτσα ήταν κατι τις παραπάνω άσπρη απο οτι έπρεπε, κάτωχρη δηλαδή για να λέμε την αλήθεια, είχε αποκτήσει το κωδικό όνομα "η νεκρή".
Ακούγεται πολύ ανώμαλο να φλερτάρεις με μια "νεκρή"?
Είναι τυχαίο που όταν είδα το "corpse bride" του Burton το λάτρεψα?
Είναι φυσιολογικό να τρώω τέτοιες άσχετες φλασιές στην εποχή των vista?