Αγαπητέ συνάδελφε.

Ήρθε προχτές ο γιατρός του στρατοπέδου στα καταλήματα της φρουράς να μιλήσει στον αξιωματικό που είχε βάρδια εκείνη τη μέρα. Την παραμονή των χριστουγέννων. Του είπε ότι τον ειδοποίησαν πως κάποιος φαντάρος έχει κάνει "χρήση" στους θαλάμους.

Τον στείλαν να σε βρεί για να δεί αν είσαι καλά και να εξακριβώσει την κατάσταση. Με στείλανε μαζί του. Αποτελούσα την ασφάλεια του γιατρού.

Δεν σου κρύβω οτι αγχώθηκα για το τι θα κάνεις. Μήπως γίνεις επιθετικός και χρειαστεί να σε χτυπήσω για να προστατεύσω το γιατρό, ένα πολύ καλό παιδί με το οποίο είμασταν στον ίδιο θάλαμο στη βασική εκπαίδευση της Τρίπολης.

Ευτυχώς ήσουν ήρεμος. Ευτυχώς τελικά πείστηκες να πάς στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Δεν είμαι σίγουρος αν κατάλαβες για ποιό λόγο θα πάς αλλά δεν έχει σημασία. Καλά έκανες.

Γιατί όμως να είσαι τόσο μαλάκας? Γιατί να καταστρέφεσαι έτσι? Γιατί να αφήνεις τον πατέρα σου να καλέι στη μονάδα και να σε ψάχνει επειδή μέσα στη μαστούρα σου δεν ακούς το κινητό σου? Γιατί να δέχεσαι να σε βλέπω εγώ, ένας άσχετος, στα χάλια που ήσουν, με το ένα χέρι φουσκωμένο απο την ένεση να παραπατάς για να ντυθείς? Γιατί δέχεσαι να είσαι πετσί και κόκαλο ενώ γυμνάζεσαι και ήσουν "τούμπανο"?

Γιατί χάνεις έτσι την αξιοπρέπειά σου?
Γιατί χάνεις έτσι τη ζωή σου?