Το πόδι πατάει σταθερά το γκάζι, την ώρα που η μουσικοπαραγωγική συσκευή του αυτοκινήτου παίζει δυνατό rock n' roll. Η στροφή πλησιάζει, επικίνδυνη και απειλητική. Τα χέρια γραπώνουν το τιμόνι, δυνατά και αποφασιστικά. Δεν χωρούν δισταγμοί, ειδικά τη στιγμή που μια λάθος κίνηση θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Απαλό πάτημα του φρένου λίγα μέτρα πρίν τη στροφή και δυνατό πάτημα στο γκάζι στην είσοδό της. Είναι κάπου εκεί, στα μέσα της, που γνωρίζεις πιά αν θα βγείς ζωντανός από αυτή και είναι ακριβώς αυτή η στιγμή κατά την οποία η αδρεναλίνη είναι στα κόκκινα.
Βέβαια στην πραγματικότητα δεν πήγαινα με τόσα πολλά. Ούτε η στροφή ήταν επικίνδυνη, για να μην αναφέρω οτι οδηγούσα στην εθνική σε σημείο με 4 λωρίδες κυκλοφορίας. Το μόνο που παραμένει είναι το rock n' roll.
Απλά όλοι μας χρειαζόμαστε, μία στο τόσο, την ψευδαίσθηση μιάς αδρεναλινικής έκρηξης, όχι?