Κοιτάω γύρω μου και βλέπω καθημερινά να περιστοιχίζομαι όλο και περισσότερο απο ανδρείκελα, σκιές ανθρώπων – ίσως πιο ουσιαστικό να έλεγα «σκιές φαντάρων». Αντίτυπα ένος γερασμένου copyright, άβουλα πλάσματα, ανίκανα όχι μόνο να υποκύψουν στην γοητεία του διαφορετικού, ή να την επιζητήσουν, αλλά απλά και μόνο να αποδεχτούν. Θύματα ενός lifestyle που επιβάλει συγκεκριμένο τρόπο να ζείς και να σκέφτεσαι, ταγμένοι στην θρησκεία της ομοιότητας.

Για σταθείτε λίγο. Τι το ενδιαφέρον υπάρχει στο να ζείς την κάθε μέρα όπως έζησες την προηγούμενη, να ακούς, να λές και να σκέφτεσαι τα ίδια πράγματα? Οι άνθρωποι γύρω σου να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, όλοι σαν ένας και ο καθένας σαν κανένας, και τελικά να πεθαίνεις χωρίς να σου έχει περάσει απο το μυαλό οτι μια άλλη ζωή είναι εφικτή.

Και φυσικά όλα αυτά τα λέω για να τα ακούσω και εγώ, ίσως πιο πολύ εγώ. Ίσως έτσι γίνω κάποια στιγμή η μποέμ, ταυτόχρονα σκοτεινή και εκκεντρική φιγούρα που πάντα ήθελα. Ή έστω ο θλιμένος παλιάτσος που μοιάζει με ήρωα μυθιστορήματος.

Ευσεβείς πόθοι.