Εκλογές Part 2
Συνεχίζουμε το μαγικό μας ταξίδι στον υπέροχο κόσμο της υπέρτατης άσκησης του δημοκρατικού δικαιώματος. Ή μήπως όχι? (αυτό φυσικά δεν αφορά στο ταξίδι αλλά τόσο στο δημοκρατικό όσο και στο δικαίωμα).
Δυστυχώς αυτό το διαολεμένο παραβάν με εμπόδισε να δω πόσες γιαγιάδες/ θειάδες/ μανάδες βγάλαν έτοιμο ψηφοδέλτιο απο το μπούστο (βλ. βυζάκια, για τους μη κατέχοντας την ελληνική). Ευτυχώς τουλάχιστον η κουρτίνα είναι αρκετά κοντή ώστε να πιάσω μια εκ των προαναφερθεισσων να βγάζει το παπουτσάκι της και να τραβάει ένα χαρτάκι, το οποίο προφανώς τοποθέτησε με προσοχή και λαχτάρα στο φάκελο με το σατανικό αυτοκόλητο (βλ. προηγούμενο πόστ).
Très sic(k) είναι επίσης να βγαίνεις απο το παραβάν φωνάζοντας "της νέας δημοκρατίας ποιό είναι?" και να κάνεις τον δικαστικό να παθαίνει απανωτά εγκεφαλικά. By the way, τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Σχετικά με τον φίλτατο Βασσίλη Λεβέντη τώρα, είχα σκοπό κάποια στιγμη στο μέλλον να ασχοληθώ μαζί του μέσω του μπλόγκ αλλά μια μνεία πρέπει να την κάνω τώρα, μιάς και βρέθηκε και δικό του ψηφοδέλτιο ανάμεσα στα υπόλοιπα των νομαρχιακών. Για όσους αναρωτιούνται, όχι δεν ήταν υποψήφιος σε αυτές τις εκλογές αλλά μπράβο σε αυτόν που είχε την έμπνευση να βάλει στο φάκελο δικό του ψηφοδέλτιο.
Για το τέλος άφησα τους αγαπητούς παρατηρητές και παρατρεχάμενους των κομμάτων. Αγαπημένοι όσο δεν πάει άλλο κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, άξια τέκνα όλα τους του πολιτικού πολιτισμού των τελευταίων ετών. Και να τα "αχ, τι κάνεις Σούλα μου?" απο εδώ, "θέλεις μια μελιντζάνα Γιώργο παιδί μου?" απο εκεί, να τα "καλή επιτυχία" και δεν συμμαζεύεται. Μέχρι την ώρα που άρχισε η καταμέτρηση... Όπου το "Σουλα ΜΟΥ" έγινε "η συνάδελφος απο το τάδε κόμμα" και το "παιδί ΤΗΣ ο Γιώργος " έγινε "να πείτε του κυρίου τάδε". Όλοι φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική, ψωνάρες είναι τώρα να ασχοληθούν με την τοπική αυτοδιοίκηση? Απλά η κουμπάρα του γαμπρού τους τους ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ να είναι εκεί (βλ. χαμαλίκι) και δεν μπορούσαν να αρνηθούν διότι πρίν χρόνια τους είχε δώσει νερό απο το πηγάδι της αυλής κατά τη μεγάλη ξυρασία. Πρίν την εποχή του Νωε όλα αυτά, έτσι? Μην σας τύχει είναι, αφού εκτός των άλλων φαίνεται οτι είναι υποχρεωτικό (νομικά ή ηθικά, δεν κατάλαβα, αλλά κάτι τέτοιο) να μασουλάτε αβέρτα και ακατάπαυστα ό,τι μαλακία μπορεί να υπάρχει στην διατροφική αλυσίδα του ανθρώπου τους τελευταίους 3 αιώνες, με συνέπεια να γίνετε σύντομα 852 κιλά, με χοληστερίνη (βλ. δείγμα πολιτισμού) στα ουράνια.
Νιώθω και άλλο την έμπνευση να με καλεί αλλά επειδή την άλλη κυριακή έχουμε δεύτερο γύρο, όπου μάλλον τα πράγματα θα είναι πιό χοντρα, ας κάνουμε μια petite pause. Και είς άλλα με υγεία και ναι, εξακολουθώ να μισώ το ελληνικό κράτος, την πολιτική και τους πολιτικούς. Όσο συμπαθείς και αν προσπάθησαν να μου γίνουν μέσω του γέλιου που μου προξένησαν (βλ. φαιδρή συμπεριφορά).
Συνεχίζουμε το μαγικό μας ταξίδι στον υπέροχο κόσμο της υπέρτατης άσκησης του δημοκρατικού δικαιώματος. Ή μήπως όχι? (αυτό φυσικά δεν αφορά στο ταξίδι αλλά τόσο στο δημοκρατικό όσο και στο δικαίωμα).
Δυστυχώς αυτό το διαολεμένο παραβάν με εμπόδισε να δω πόσες γιαγιάδες/ θειάδες/ μανάδες βγάλαν έτοιμο ψηφοδέλτιο απο το μπούστο (βλ. βυζάκια, για τους μη κατέχοντας την ελληνική). Ευτυχώς τουλάχιστον η κουρτίνα είναι αρκετά κοντή ώστε να πιάσω μια εκ των προαναφερθεισσων να βγάζει το παπουτσάκι της και να τραβάει ένα χαρτάκι, το οποίο προφανώς τοποθέτησε με προσοχή και λαχτάρα στο φάκελο με το σατανικό αυτοκόλητο (βλ. προηγούμενο πόστ).
Très sic(k) είναι επίσης να βγαίνεις απο το παραβάν φωνάζοντας "της νέας δημοκρατίας ποιό είναι?" και να κάνεις τον δικαστικό να παθαίνει απανωτά εγκεφαλικά. By the way, τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Σχετικά με τον φίλτατο Βασσίλη Λεβέντη τώρα, είχα σκοπό κάποια στιγμη στο μέλλον να ασχοληθώ μαζί του μέσω του μπλόγκ αλλά μια μνεία πρέπει να την κάνω τώρα, μιάς και βρέθηκε και δικό του ψηφοδέλτιο ανάμεσα στα υπόλοιπα των νομαρχιακών. Για όσους αναρωτιούνται, όχι δεν ήταν υποψήφιος σε αυτές τις εκλογές αλλά μπράβο σε αυτόν που είχε την έμπνευση να βάλει στο φάκελο δικό του ψηφοδέλτιο.
Για το τέλος άφησα τους αγαπητούς παρατηρητές και παρατρεχάμενους των κομμάτων. Αγαπημένοι όσο δεν πάει άλλο κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, άξια τέκνα όλα τους του πολιτικού πολιτισμού των τελευταίων ετών. Και να τα "αχ, τι κάνεις Σούλα μου?" απο εδώ, "θέλεις μια μελιντζάνα Γιώργο παιδί μου?" απο εκεί, να τα "καλή επιτυχία" και δεν συμμαζεύεται. Μέχρι την ώρα που άρχισε η καταμέτρηση... Όπου το "Σουλα ΜΟΥ" έγινε "η συνάδελφος απο το τάδε κόμμα" και το "παιδί ΤΗΣ ο Γιώργος " έγινε "να πείτε του κυρίου τάδε". Όλοι φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική, ψωνάρες είναι τώρα να ασχοληθούν με την τοπική αυτοδιοίκηση? Απλά η κουμπάρα του γαμπρού τους τους ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ να είναι εκεί (βλ. χαμαλίκι) και δεν μπορούσαν να αρνηθούν διότι πρίν χρόνια τους είχε δώσει νερό απο το πηγάδι της αυλής κατά τη μεγάλη ξυρασία. Πρίν την εποχή του Νωε όλα αυτά, έτσι? Μην σας τύχει είναι, αφού εκτός των άλλων φαίνεται οτι είναι υποχρεωτικό (νομικά ή ηθικά, δεν κατάλαβα, αλλά κάτι τέτοιο) να μασουλάτε αβέρτα και ακατάπαυστα ό,τι μαλακία μπορεί να υπάρχει στην διατροφική αλυσίδα του ανθρώπου τους τελευταίους 3 αιώνες, με συνέπεια να γίνετε σύντομα 852 κιλά, με χοληστερίνη (βλ. δείγμα πολιτισμού) στα ουράνια.
Νιώθω και άλλο την έμπνευση να με καλεί αλλά επειδή την άλλη κυριακή έχουμε δεύτερο γύρο, όπου μάλλον τα πράγματα θα είναι πιό χοντρα, ας κάνουμε μια petite pause. Και είς άλλα με υγεία και ναι, εξακολουθώ να μισώ το ελληνικό κράτος, την πολιτική και τους πολιτικούς. Όσο συμπαθείς και αν προσπάθησαν να μου γίνουν μέσω του γέλιου που μου προξένησαν (βλ. φαιδρή συμπεριφορά).
posted by nuntius at 2:26 PM
1 Comments:
Αμα σου ' κατσε δήμος ή νομαρχία που πάει για β' γύρο, σου εύχομαι καλό κουράγιο και κρατήσου με την ιδεά ότι θα είναι λιγότερα τα ψηφοδέλτια που θα μοιράζετε, άρα και λιγότερος χρόνος για την καταμέτρηση.
:-)
Post a Comment
<< Home