Ένας συνάδελφος μου έγραψε τις προάλες στο facebok: "Μετα απο 12 μηνες παρακολουθησης του φεστιβαλ μαλακιας της Π.Α. ηρθε η ωρα να γυρισουμε στις ζωες μας !" Η πιο σωστή και ειλικρινής άποψη που άκουσα.
Πόσο εύκολο είναι να γυρίσεις αμέσως στη ζωή σου? Ενοώ, πως μπορείς απο τη μια μέρα στην άλλη να μετατραπείς απο άβουλο και άχρηστο πλάσμα, χωρίς δικαιώματα, σε παραγωγικό και χρήσιμο μέλος μιας κοινωνίας, η οποία, συν τοις άλλοις, σου έδειξε πως η υπέρτατη υποχρέωσή σου προς αυτή είναι να επιστρέψεις σε πρωτόγονη κατάσταση?
Διότι ναι, αυτό σε μαθαίνει ο στρατός. Μαζί με άλλα πολλά. Πολλά τα οποία τα έβλεπα στη συμπεριφορά των ελλήνων γύρω μου πρίν παρουσιαστώ, και απορούσα. Πώς μπορούν, έλεγα, να είναι τόσο κάφροι, ωχαδερφιστές, φυγόπονοι, ανίκανοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους και αδιάφοροι πρός τους άλλους? Δεν ήξερα τότε ότι έχουν εκπαιδευτοί απο τους καλύτερους, οτι έχουν πάει να υπηρετήσουν και τα μάθαν καλά όλα αυτά.
Είδαν πολλά τα μάτια μου και άκουσαν ακόμα περισσότερα τα αυτιά μου. Πράγματα που δύσκολα θα ξεχάσω. Μερικά τα ξέρετε, καποια τα έχετε ζήσει και εσείς.
Απλά για την ιστορία να επιβεβαιώσω και εγώ το άχρηστο της διαδικασίας. Ούτε έμαθα κάτι, ούτε εκπαιδεύτηκα σε κάτι, ούτε μου προσέφερε κάτι. Κάλυψα απλά με την δωρεάν εργασία μου θέσεις που το αγαπημένο μας κράτος δεν μπορούσε να πληρώσει για να καλύψει. Παρόλο που ήταν υποχρέωσή του να μπορεί. Δεν συνέβαλλα στην άμυνα της χώρας, απλά εξυπηρέτησα σκοπούς και συμφέροντα των ηγετών μας.
Γιατί όλα αυτά, θα μου πείτε. Γιατί? Θα ρωτήσω και εγώ. Γιάτι, ενώ τα ξέρουμε αυτά, η ελληνική οικογένεια και κοινωνία εξακολουθεί να θεωρεί, σιωπηλά ή λιγότερο σιωπηλά, την θητεία σαν κάτι ηθικά αποδεκτό και κοινωνικά απαραίτητο? Πόσο πεζές πρέπει να είναι οι ζωές μας και πόσο ανεπαρκείς είμαστε για να βασίζουμε την άνδρωσή μας στο τσίρκο των στρατοπέδων?

Σταματήστε το, ΤΩΡΑ!

Με αγάπη και οργή, ένας ΠΡΩΗΝ φαντάρος.