Αγαπημένο μου ημερολόγιο.
Σήμερα πήγα το γιο μου στις π**τάνες. Απο καιρό ήθελε να πάει με γυναίκα, τελευταία όμως είχε αρχίσει να το ζητάει έντονα, είχε γίνει αφόρητα πιεστικός. Δεν λέω ότι δεν τον καταλαβαίνω, η ηλικία, οι ορμές... Ας όψεται η παλιοαρρώστια του, το μυαλό του που δεν λειτουργεί σωστά και δεν του επιτρέπει να έχει σχέσεις με κοπέλες.
Αυτό βέβαια που θα προτιμούσα θα ήταν να είχε αναλάβει αυτή την αποστολή ο αδερφός του. Ή κάποιοι από τους λεγόμενους "θεραπευτές" του. Κανέναν όμως δεν προσφέρθηκε, δεν θέλησε να μπεί στον κόπο. Βλέπεις, καλό μου ημερολόγιο, εγώ ντρεπόμουν πολύ. Καθόμουν στο σαλονάκι, περιμένοντας να τελειώσει και ευχόμουν να ανοίξει η γη να με καταπιεί.
Ήμουν η μόνη γυναίκα που περίμενε. Τη λύτρωση του "εντάξει μαμά, πάμε...".

Το ημερολόγιο αυτό δεν υπάρχει, και ακόμα και αν υπάρχει αγνοώ την ύπαρξή του. Η ιστορία που περιγράφει όμως είναι πραγματική.
Όσο πραγματική είναι και η δύναμη της συγκεκριμένης μάνας που παλεύει μόνη της ενάντια σε έναν κόσμο εχθρικό για τη διαφορετικότητα.
Όσο πραγματική είναι και η αγάπη της και το μεγαλείο της.
Όσο πραγματική είναι και η αδιαφορία του περίγυρού της για τέτοια προβλήματα. Η αδιαφορία όλων μας.
Όσο πραγματική, γιατί να μην το πω και αυτό?, είναι η αναισχυντία - υποκρισία της κοινωνίας απέναντι στην πορνεία.
Όσο πραγματική είναι και η αβυσσαλέα σκληρότητα της ζωής..
Καληνύχτα.