Ωσάν γνήσια διαταραγμένο άτομο, αρέσκων να πράττει άπαντα αντιστρόφως, διέμεινα ολόκληρο το καλοκαίρι εις την εστία μου (σίχαμα), ασκώντας το βιοποριστικό μου επάγγελμα (ακόμα πιο σίχαμα). Άμα τη αφίξη των πρώτων κρύων αποφάσισα όπως ηπάγω και εγώ κάπου δια να ξεκουραστώ, επήρα λοιπόν τα μπογαλάκια μου και τη Λυδία και ανεχώρησα.
Διακοπεύουμε λοιπόν, εδώ και λίγας ημέρας, προς Λεβαδιά (sic) μεριά. Μια πόλη πασίγνωστη στα πέρατα της οικουμένης κυρίως δια την καταπληκτική ομάδα του λαοφιλούς αθλήματος του ποδοσφαίρου που διαθέτει, η οποία χρόνια τώρα πρωταγωνιστεί στας εντόπιας και ευρωπαϊκάς διοργανώσεις. Δια τας παγκόσμιας δεν κατέχω ενημέρωση, μένω δε με την εντύπωση οτι ΚΑΙ εκεί έχει μια καταπληκτική πορεία.
Λιγότερο γνωστή, βέβαια, είναι και δια τα κοψίδια που διαθέτει αλλά εμάς δεν μας ενδιαφέρουν αυτά, ωσαν άτομα καλλιεργημένα που είμαστε δίνουμε βάση μόνο εις την πνευματικήν τροφή.
Πέραν τούτων, όμως, αυτό που παρατηρεί δια γυμνού οφθαλμού ο πεινασμένος ταξιδευτής εισερχόμενος εντός της πόλεως είναι οτι η προαναφερθείσα βρίθει γιούφτων.
Όταν λέμε γιούφτους δεν εννοούμε ως ημάς που πετάμε τα σκουπίδια μας κάτω, πτύουμε εις τη μέση του δρόμου, παρκάρουμε όπου νά 'ναι, φωνασκούμε και υβρίζουμε αλλήλους, σεβώμενοι ουδέν και έχουμε να κάνουμε μπάνιο εκ της εποχής του μεγάλου κατακλυσμού.
Ομιλώ περί των άλλων γιούφτων, οίτινες διαθέτουσιν ντάτσουν και πλαστικάς καρέκλας, τάπητας και πολύχρωμα ενδύματα - το αυθεντικό το πράμα.
Ατενίζων κάποιους εκ των προαναφερθέντων σήμερα, καπνίζων εις το μπαλκόνιον της οικείας που διαμένω, ήρθε εις την θύμισήν μου εν περιστατικόν που έλαβε χώρα προ δεκαετίας και το οποίο προτίθεμαι να σας παραθέσω ευθύς αμέσως εις το ιστολόγιον τούτο.
Έλαβων τότε μέρος είς τηλεοπτικόν μαραθώνιον, μετά της συνδρομής και άλλων νεανίσκων, δια την συγκέντρωση χρηματικού ποσού πρός ενίσχυση ιδρυμάτων φιλοξενίας ατόμων με ειδικές ανάγκες. Η περιοχή δραστηριότητας ημών ήτο το εξωτικό προάστιο της Γλυφάδος, ξακουστό δια τα γλυφά νερά και το στόλο οχημάτων cayenne που διαθέτει.
Μεταξύ των ατόμων που προσέγγισαν το κυτίον μας ήτο και εν γυφτάκιον, προερχόμενο εξ αγέλης αθίγγανων που εβρίσκετο πλησίον ημών. Ερωτών περί της δραστηριότητάς μας εισέπραξε μια απάντηση καθόλα σοβαρή, περιέχουσα ουχί μόνον το σκοπό μας αλλά και μια συνοπτική ανάλυση της κατάστασης των νοητικά υστερούντων τέκνων.
Ουδείς όμως έμοιαζε προετοιμασμένος δια αυτό που επρόκειτω να ακολουθήσει. Το εν λόγω γυφτάκιον, αποχωρών στιγμιαίως και επιστρέφων μετά ολίγων λεπτών, απόθεσε εις το κυτίον μας χαρτονόμισμα αξίας 50 ελληνικών δραχμών.
Οποία ντροπή δι ημάς και τους συμπολίτας μας, οι οποίοι ηρνούντο να καταθέσουν τον υμέτερον οβολόν, προφασιζώμενοι οτι δεν διαθέτουν "ψιλά" και παρά τας οχλήσεις μου οτι δεχόμεθα και "χοντρά".
Ακόμα και μετά την πάροδο τόσων ετών θεωρώ την ως άνω ιστορία αρκούντως διδακτική, δια τον λόγον τούτο και την μοιράζομαι μεθ' ημών. Υποψιάζομαι δε οτι η παρούσα ανάρτηση βρίθει ορθογραφικών λαθών, ο σκοπός μου όμως δεν ήτω η ορθή χρήσις της γλώττας.
Σας ασπάζομαι.
Nuntius