Αφορμή στάθηκε το καινούργιο χιτάκι του νεαρού αηδού με τον πιασάρικο τίτλο "ξύπνα Θανάση". Περπατάς και ακούς γύρω σου να το τραγουδούν, αν δεν έχει γίνει ήδη ατάκα θα γίνει σύντομα στο στόμα όλων.
Για άλλη μια φορά ένιωσα να απειλούμαι. Απο τη δικτατορία της βλακείας που ρημάζει τη χώρα αυτή χρόνια τώρα. Απο το εύπεπτο, το κενό, το επιφανειακό που μας σερβίρεται συνέχεια. Απο το σκοτάδι που μας έχει σκεπάσει, και που φώς στο τούνελ δεν βλέπω.
Ναι, είμαι ξενέρωτος. Ναι, δεν πάω με την εποχή μου, ναι, δεν θέλω και δεν μπορώ να χαζογελάω με το οτιδήποτε μου σερβίρουν, επικροτώντας το. Τη μια ο Θανάσης, την άλλη ο Θωμάς, τα λεφτά το φαί και το γαμήσι, το νινί που σέρνει καράβι... Φτάνει!
Θα κάνω την επανάστασή μου, τη μικρή, μικρούλα επανάστασή μου απο το μικρό και ταπεινό τούτο κομμάτι του ιστοχώρου που μου αναλογεί, ακόμα και αν μιλάω στον αέρα, μόνος μου. Ακόμα και αν εσείς οι 4-5 εκεί έξω που ασχολείστε ακόμα με το ιστολόγιο αυτό με βρίσκετε υπερβολικό. Το έχω όμως ανάγκη.
Ένα πόστ γεμάτο "κουλτούρα". Λάθος, ένα πόστ γεμάτο ανθρώπους, ξένους, που δεν έχουν τον "πολιτισμό" μας, την "ανωτερώτητα" της φυλής μας, που βάζουν όμως ψυχή σε αυτό που κάνουν, καρδιά, που παίρνουν τα σώψυχά τους και σου τα δίνουν στο χέρι. Γεμάτο τέχνη χωρίς στολίδια, που σε κάνει να ανατριχιάζεις και να χαίρεσαι απλά που γεννήθηκες.
Σόρρυ θανάση, δεν μου είσαι αρκετός...