Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή που είναι μέτρια. Κάποια άλλα είναι καλά, κάποια μάλιστα είναι καλά ακόμα και όταν είναι κακά. Η πίτσα για παράδειγμα, ή ακόμα περισσότερο το σέξ.
Σήμερα όμως θα μιλήσουμε για ανωτερώτητα.
Κάποια, ελάχιστα είναι η αλήθεια, είναι προορισμένα να κάνουν τη διαφορά, να ξεχωρίζουν, να είναι πάντα ένα κλίκ παραπάνω απο τα υπόλοιπα. Υπάρχουν για να μας θυμίζουν οτι δεν μπορεί όλα να είναι φλάτ, ούτε ισοπεδωμένα.
Και για να μπούμε στο ζουμί, έχεις απο τη μια την κέτσαπ. Ωραιότατη. Κόκκινη κόκκινη, απο ντοματούλες εξίσου κόκκινες, με δροσερή γεύση που μπορεί να συνοδεύσει πληθώρα πραγμάτων. Απο την άλλη έχεις τη μουστάρδα. Με πιο πικάντικη γεύση, λίγο πικρή απο μόνη της αλλά σε συνδιασμό με την κέτσαμ βγάζει αξιόλογα αποτελέσματα.
Ότι και να κάνουν όμως αυτά τα σκευάσματα ποτέ δεν θα μπορέσουν να πλησιάσουν την αριστοκρατική υφή της μαγιονέζας. Αυτή με το απροσδιόριστο χρώμα, τη λεπτή και ντελικάτη γεύση και την ακόμα καλύτερη επίγευση, ένα πρελούδιο στη σάλα του ουρανίσκου. Σαν την φίνα αριστοκρατία της γεύσης ένα πράμα, με την ανωτερώτητά της να επιβάλλεται πάνω στο φτωχό προλεταριάτο της μουσταρδοκέτσαπ. Και για πρώτη φορά θα υποστηρίξω τις ταξικές διαφορές ως επακόλουθο των κανόνων της ίδιας της φύσης.
Καλή όρεξη.