Το φθινοπωρινό αεράκι του χάιδεψε το πρόσωπο, ξυπνώντας τον. Μια ψιλή βροχή είχε αρχίσει να πέφτει εδώ και ώρα, τόσο ελαφριά που δεν έμοιαζε να τον ενοχλεί. Τεντώθηκε ράθυμα και άρχισε να παρατηρεί γύρω του.
Άσκοπη κίνηση. Είχε ξαναβρεθεί εδώ, αρκετές κιόλας φορές. Μετά τις πρώτες φορές του είχε δώσει κιόλας όνομα, το αποκαλούσε, με μια λεπτή ειρωνεία, το μη-μέρος. "Όχι πάλι" μονολόγησε.
Οι περαστικοί δεν φαινόταν να του δίνουν σημασία. Περαστικοί? Είχε καταφέρει να μην τους δίνει πια ούτε και αυτός σημασία. Ή έτσι ήθελε να ελπίζει. Ακόμα δεν είχε μπορέσει να προσδιορίσει τη φύση τους, περισσότερο ένα αμάλγαμα ήταν από ανθρώπους και ζώα, σαν μυθικά όντα με πιο ευγενικά χαρακτηριστικά. Ίσως και για παραπλανητικούς λόγους.
Έμεινε σε αυτή τη θέση για λίγο ακόμα να παρατηρεί. Ύστερα το πήρε απόφαση. Κατέβασε αργά το κεφάλι και προσπάθησε να δει τον εαυτό του. Για άλλη μια φορά αυτό που είδε τον σόκαρε, και ήταν αυτή η σαγηνευτική γοητεία του σοκαριστικού που τον έκανε να βγάλει μια κραυγή.
Οι περαστικοί σταμάτησαν και τον κοίταξαν. Είδε τον οίκτο, την ειρωνεία, σε μερικούς ίσως και τη συμπάθεια ή την περιέργεια.
Τους κοίταξε και αυτός με αγωνία, για λίγα δευτερόλεπτα μέσα στην παγωμένη βουβαμάρα, πριν επιστρέψει πίσω.