Δεν σκόπευα να γράψω τίποτα για τις σημερινές μου δραστηριότητες αλλά υπάρχει κάτι που μου έκανε εντύπωση και θέλω να το μοιραστώ.
Το πρωί πήγα επίσκεψη σε ένα γηροκομείο. Όπως και πέρισι, τέτοια εποχή, γέμισα μια τσάντα με γλυκά και σοκολάτες, βούτηξα τον πατέρα μου και πήγαμε να τις μοιράσουμε. Όχι, δεν τους λείπουν οι σοκολάτες των γέρων. Μάλλον οι ευχές και η επίσκεψη τους λείπουν. Τουλάχιστον αυτό είδα στα πρόσωπά τους, ότι περιμέναν "κάποιον". Απο όσο ξέρω αυτός ο κάποιος δεν εμφανίζεται ποτέ, υπάρχουν και άλλοι "κάποιοι" οι οποίοι πάνε μια φορά το μήνα και πληρώνουν για την φιλοξενία του δικού τους ανθρώπου και φεύγουν αμέσως, σωρίς να μπαίνουν καν στον κόπο να ανέβουν ένα πάτωμα να τον δούν.
Δεν θέλω όμως να αναλύσω αυτό. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι οτι, ενώ ταγ εροντάκια σε γενικές γραμμές έδειξαν χαρά που πήγαμε, ευχαριστήθηκαν ακόμα και με δύο σκατοσοκολάτες, αρκετοί απο αυτούς μας κοίταγαν... δύσπιστα! Με επιφύλαξη. Με την άκρη του ματιού.
Ωραία κοινωνία οικοδομήσαμε λοιπόν. Να βλέπεις τους πάντες και τα πάντα, ακόμα και όσους ξεκινάνε με καλές προθέσεις, με δυσπιστία. Ακόμα και αν είσαι γέρος, μόνος και παρατημένος δεν μπορείς να πιστέψεις οτι πιθανά κάποιος να ήθελε να σου δώσει λίγη χαρά παραμονή προτοχρονιάς.
Πέρασα και απο το στρατόπεδο που υπηρέτησα τους τελευταίους μήνες της θητείας μου, και εκεί που βρισκόμουν τέτοια μέρα πρίν ένα χρόνο, κάνοντας υπηρεσία. Ο πυλάρχης και ο επόπτης δεν ήθελαν να με αφήσουν να μπώ και να αφήσω μια βασιλόπιτα που πήρα για τα παιδιά που έχουν υπηρεσία σήμερα. Ούτε και αυτοί μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί πήγα, αφού δεν έχω κανέναν φίλο φαντάρο μέσα. Με αντιμετώπισαν με ειρωνία. Ίσως και να μύριζα σαν πράκτορας του εχθρού, έτοιμος να δηλητηριάσει όλο το στρατόπεδο με την πίτα του, παρόλο που ένας φαντάρος που δεν έχει απολυθεί ακόμα τους είπε οτι με θυμάται. Δεν μου κάνει εντύπωση, στρατόπεδο είναι (τέσπα ο θεός να το κάνει) αλλά το θέμα είναι οτι ούτε καν μπορούσαν να καταλάβουν...
Σκατά στα μούτρα μας ρε. Τι περιμένουμε απο το 2009?