Η σκόνη έχει καταλαγιάσει, έχω ξεπλύνει τον καπνό και τα δακρυγόνα απο πάνω μου απο το χτεσινό μακελιό και μπορώ να σκεφτώ λίγο πιο ψύχραιμα.
Ζούμε μεγάλες και σημαντικές στιγμές. Δυστυχώς χρειάστηκε ο θάνατος ενός παιδιού για να ξυπνήσουμε, για να ξεχειλίσει μια συσσωρευμένη αγανάκτηση ενός λαού που εδώ και χρόνια τρώει στη μάπα καταπίεση, διαφθορά, βατοσκατά, ανέχεια και χίλια μύρια. Ακόμα και έτσι καλό είναι, καλό θα κάνει.
Βγείτε και κάψτε. Αστυνομικά τμήματα, γραφεία κομμάτων, πολυεθνικές, τράπεζες.
Και κάτι άλλο: όταν καίς ψιλικατζίδικα, όταν σπάς αυτοκινητάκια τύπου opel corsa και fiat punto δεν είσαι επαναστάτης. Είσαι απλά για τον πούτσο, 10 φορές χειρότερος απο τους μπάτσους.
Το είδα μπροστά μου, είδα νέους ανθρώπους, που είχαν την ατυχία να κατοικούν πέριξ της Αλεξάνδρας, να παρακαλάνε κλαίγοντας τους "αναρχικούς" να μην τους σπάσουν τα αμάξια, σε κάτι χωμένα κωλόστενα που βρομάγαν φτώχεια. Και άκουσα τους αναρχικόμπατσους να γελάνε, να τα σπάνε, και κάνα δύο απο αυτούς να πετάνε φαμφάρες για το παιδί που πέθανε.
Επανάσταση δεν γίνεται με κουκούλες. Δεν μου αρέσει να κουκουλώνουν τον, μικρό έστω, αγώνα, που κάνω εγώ, δεν μου αρέσει να μου ακύρώνουν την πάλη μου κάποια κακομαθημένα πλουσιόπαιδα που βαρέθηκαν τα ακριβά τους παιχνίδια και αποφάσισαν να παίξουν με τη φωτιά στις πλάτες των άλλων. Ξεκινήστε απο το cayenne του μπαμπά σας.
Μυρίζει μπαρούτι. Καιρός ήταν. Να ξυπνάμε επιτέλους.

ΥΓ. Επίσης όταν καίς αντιπροσωπία αυτοκινήτων προσέχεις να μην έχει πολυκατοικία απο πάνω και βενζινάδικο δίπλα με άλλη πολυκατοικία απο πάνω. Όταν το κάνεις είσαι απλά και με κεφαλαία γράμματα ΜΑΛΑΚΑΣ.
ΥΓ2. Μπατσάκια, ο κόσμος ξυπνάει... Τρέμετε...